De koude onderzoekskamer bezorgt me rillingen terwijl de gehandschoende vingers van de proctoloog dieper doordringen dan medisch noodzakelijk is. Zijn professionele masker valt af en onthult roofzuchtige bedoelingen, terwijl instrumenten mijn grenzen ver voorbij de conventionele geneeskunde oprekken. Elke invasieve procedure wordt vernederender, intenser, waardoor de grens tussen behandeling en kwelling vervaagt. Mijn weerstand brokkelt af wanneer golven van tegenstrijdige sensaties me overspoelen, pijn vermengd met onverwacht genot. De klinische afstandelijkheid van de arts wrapped up op in rauw verlangen, terwijl hij toekijkt hoe ik afglijd in een staat van extatische roes, volledig gebroken ingress zijn onorthodoxe therapeutische methoden.